راهی برای خروج از دلتنگی( دلم برای مدرسه تنگ شده است)

(راهی برای خروج از دلتنگی)

درروزهای اخیرخیلی دلم گرفت
دلم از مردمی که دارای فرهنگ کهن هستند.
از مردمانی که در کهن سرزمین فرهنگی ایران سکنی گزیده اند.
از انسانهایی که فخر علم و دانش بوده وهستند.
از فرهیختگانی که در سراسر گیتی نامشان می درخشد.
چه شد که با این فرهنگ کهن باید:
* برای پیشگیری از همه گیری بیماری باید مسوولین به آن ها التماس کنند تا رعایت مواردبهداشت را داشته باشند.
* جهت جلوگیری از اپیدمی و پیشگیری از گسترش بیماری وعلیرغم تذکرات جدی مسوولین سفر را ارجح دانسته و راه خود را ادامه می دهند.
*درشرایط بحران با به خطرانداختن جان انسان ها با احتکار اقلام مربوط به سلامت به فکرزراندوزی هستند.
* با کوچکترین شایعه تمام فروشگاه هارا خالی کرده و به انبار منازل منتقل می کنند.
* امن ترین جای دنیارا( خانه) ترک و به استقبال بیماری می روند.
*منتظرند با قوه قهریه که حق مردم نیست؛ رعایت اصول اولیه سلامت اجرایی گردد.
پس بیایم:
*دلمان راپیش اسرایی ببریم که دردوران دفاع مقدس با تحمل اسارت و سختی های آن به مقام ازادگی رسیدند.
آیا ماندن در خانه با دوران اسارت قابل قیاس است که باید جهت ماندن درآن ستاد مقابله با بیماری التماس نماید.
*بیاید با همدلی ورعایت دستورا ت زنجیره بیماری را قطع نموده و بار عزیزانمان در حوزه سلامت را که همانند دوران دفاع مقدس و همچون سربازان گمنام در حال ایثار هستند را کم نماییم.
*بیاییدبرای سلامتی خود و خانواده و همشهریانمان به رعایت و اجرایی نمودن دستورات مسوولین حوزه سلامت بپردازیم.
*بیایید باهمدلی و یاری مسوولین بهاری دل انگیز و دور از مصیبت را بارعایت اصول بهداشتی برای خودومردم کشورمان فراهم سازییم.
این کار خیلی سخت نیست؛ فقط در این ایام

" درخانه بمانیم"

فضل الله کیارستمی
اسفند۹۸

رهبری اثر بخش در سازمان های آموزشی...